Daar zit un luchie aan

Mijn niet onaantrekkelijke buurvrouw belde laatst aan met een vreselijke bos haar onder de oksel. Bij nadere inspectie bleek het 1 of andere stoepescheiter te wezen, die zuh uit ut asiel had gevist.
“ Vin juh ut geen schatje, zuh keek muh aan met die matzwargte ogen… ut was liefde op ut eerste gesticht. Ik kon d’r daar echt niet achterlaten”, straalde buuffie.
“ Nou dat is iemand anders wel gewoon gelukt, en die zal d’r op zeker un goede reden voor gehad hebben”.

Ik ben niet zo’n hondenliefhebber. Vroeger vond ik die harige kwijlmuilen nog wel om aan te gluren, maar tegenwoordig zie ik alleen nog maar van die mislukte mutanten met veels te scherpe oren en te weinig haar. Het lijken wel uit zuh verband gerukte bodysnatschers, die ut gemis-aan-imago van hun baassie, op motten poetsen. Buufie nodigde, zoals zo vaak, zichzelf uit, voor un bakkie van mijn pleur en wat ongedwongen sex. Ik droop naar mijn keukuh en schonk un bakkie bonenextract voor d’r in. “ Suiker, melk en een condoom d’r bij”, vroeg ik op de automatische piloot. “ Nou doe deze keer alleen maar de eerste 2”, antwoordde ze. Da’s jammer, gonsde het door muh hoofd terwijl de storm in muh kruis ging liggen. Effuh later zaten we aan mijn tafel. “Hoe heet dat beest eigenlijk”, vroeg ik. “Ooh weet ik nog niet, ik heb um net gehaald en bij ut asiel zeiden ze dat ze ook geen flauw idee hadden”. Zij had ut beest nog steeds stevig onder d’r armpit geklonken. “Krijg dat beest ut niet un beetje benauwd zo”, verplaatste ik mijzelf in ut mormel z’n positie. Op ut moment dat ik dat zei, ging ut beest zuh muil desperaat open, en kwam d’r un soort van afgeknepen geeuw uit. Duh walm die over muh tafel sloeg, kletste spontaan duh smaak ut muh koffie en duh levenslust uit muh bos bloemen die op tafel stond.

“Godskoleertuh wat un teringloeft, heb dat beest in ut asiel un school vissen leggen beffuh”, zei ik.
“Dat ken niet, want volgens ut kaargtje zat ie op un niersteen-dieet, en dan mogen zuh geen vis”, verdedigde het buuf.
“Maar kijk nou”, herpakte duh pleegmoeder zich, “ vind juh ut geen poepie”.
Het gekerm was nog niet uit buuv’s muil of duh klittebaal kuchtte spontaan uit zuh bruinuh giersteen. Ut behang kwam met banen te gelijk van de muren. “Heeh lievergt, neem jij dat poepie-van-juh maar lekkar mee naar juh eiguh plaggehut, dan belt ik wel effuh duh gemeente reiniging om muh huis te ontsmetten”. Duh buuf wist nu gelijk waarom die vorige eigenaar zo slim was om voor dat beest asiel aan te vragen. Vrouwtje was aardig aangedaan, en ut schaamrood straalde gelijk un kachel van d’r wangen.

”Sorry Booz, ik wou dat ik wist wat ik d’r aan kon doen”, stamelde ze. “Nou, dat weet ik wel… In laten slapen, cremeren, en d’r as uitstrooien over het hondentoilet in uit Zuiderpark”, schenkte ik haar de ultimut oplossing.
Ut buuffenomeen keek mij vernietigend aan, nam “Stinkie” en d’r sexdrift mee onder haar arm, en stierde de deur uit.
“Nep-Vegetarier”, kotste zuh d’r nog uit bij duh deur.

Toen ut gespuis uit muh huis was verdwenen pakte ik un ouwe krant om ut gore bloemenwater van muh tafel af te vegen. Bij toeval viel mij oog op de asielrubriek. Daar stond echt een ongelooflijk lijkende pasfoto van het scheitgedrocht wat 2 telluh geleden nog muh interieur naar de tievus had geholpen. Daar stond d’r naam, welke overigens gelijk de verklaring van haar terechte verblijfsvergunning opleverde. Juh raad nooit hoe ze heette: Juist… “RUFTIE”. Inmiddels is mijn kruis weer aan ut gloeien, maar ik denk dat ik mijn buurschacht maar effuh un tijdje met rust laat.

- Boozy

Terug naar Verhalen