Hulpstuk

Onlangs ontving ik hem weer, de PABO-gids. Nee, ik ga geen studie Pedagogische Academie beginnen. Ik heb het over de PABO-sekscatalogus.
Nog niet zo dik als de Wehkampgids, maar toch een stevige honderd pagina’s aan seksattributen, hulpstukken, met opzet gehavende stringetjes en een scala aan SM-artikelen.

De laatsten dan weer variërend van gietijzeren bustehouders tot labiavormig papier, waarmee je de partner licht kunt opschuren.
Een overstelpende hoeveelheid. Zodanig dat ik geen keuze wist te maken, hoewel het ‘seksverrassingspakket voor hém’ me wel spannend leek. Stel je voor, je maakt het in de welbekende anonieme papieren zak verpakte pakketje open en in drie seconden staat er een zelfinflaterend wulps blond mokkel je gulp open te maken.

Besluiteloos leg ik het boekje opzij en volg gedachteloos het nieuws. Eerst een item over de Bouw- en Houtbonden, met zo’n zevengranentrut als woordvoerster die zonder met haar ogen te knipperen beweert dat de stukadoors nu toch aan hun plafond zitten.

Dan het komkommernieuwtje dat de Chinese restaurants steeds speelser met hun deegwaren omgaan en dat je bij de afhaalchinees leuke mie kunt krijgen.

Daarna een verslaggever ter plaatse, die in een seksshop en in het bijzijn van een daarin doorgestudeerde hoogleraar mag beweren dat pedofielen onschadelijk kunnen worden gemaakt als ze over een geëigend formaat opblaaspop kunnen beschikken. In beeld vervolgens een opgeblazen rubberen luierkont van een meter hoog mét lolly voor het geil openhangende nagenoeg tandeloze bekkie.

En voor we gaan naar beelden uit Irak een verontruste inwoner van Stampersgat, die zich zorgen maakt over de toenemende agressie tegen parkeerplaatshomo’s. Je zou dat in een plaats van die naam toch niet anders verwachten, bedenk ik me.

Waarna we overschakelen naar Irak. Oorlogsbeelden, terreuraanslagen, krijsende moeders en vrouwen en kapotgeschoten steden en dorpen. Mensen die worden bedreigd in al hun bestaansvoorwaarden.

Daarna beelden van fanatieke moslims, die demonstreren in de straten van Caïro. Ik tel al gauw een, twee jongeren, maar voor de rest zie ik schuimbekkende veertigers en vijftigers. De leeftijd waarop je wat tot bezinning komt, zou je zeggen. Een Egyptische regeringsfunctionaris heeft de Koran verkeerd geciteerd en riskeert nu te worden gelyncht. Wat maken al die gasten zich toch druk om niks. Wat een humorloos en ultragrijs bestaan heb je toch als fundamentalist. Niks geen gelul over auto’s, wijven en voetbal. Niks geen geluier aan het strand, relaxt luisteren naar een band of gokken in het casino. Niks uitslapen, ochtendlijke vrijpartijen, de krant op bed, laveloos tegen de moskee aan pissen of roepen dat Mohammed een klootzak is. Nee, vierentwintig uur in de ban van Allah en de Heilige Koran. De Jihad aan het genot!

’s Nachts droom ik van Osama Bin Laden. Ik betrap hem met Saddam Hussein. Op de grond ligt de Arabische versie van de PABO-gids. Dan draaien ze zich geschrokken in mijn richting. Ze hebben allebei een voorbindschaap.

- Karel Kanits

"Terug naar Columns"